Jak rosnę. Książka zapisków z mojego dzieciństwa – PRart Media

 

RECENZJA

 80\2021

Jak rosnę. Książka zapisków z mojego dzieciństwa  – PRart Media

Kiedy pojawia się dziecko w rodzinie, każda chwila z nim spędzona staje się magiczną. Rodzeństwo, dziadkowie, wujostwo  z radością witają nowego członka rodziny na świecie, chcąc uchwycić niepowtarzalne chwile w pamięci. Pierwszy uśmiech, pierwsze kroki, pierwsze samodzielne jedzenie – to zdecydowanie momenty, które zapisują się w pamięci rodziców, jednak z czasem wspomnienia zaczynają się zacierać. Sposobem na udokumentowanie tych niepowtarzalnych chwil jest uwiecznianie momentów na fotografiach oraz tworzenie zapisków. Wydawnictwo PRart Media przygotowało specjalną książkę do kolekcjonowania najważniejszych momentów z dzieciństwa. Po uzupełnieniu „Ja rosnę” otrzymamy  bezcenną rodzinną kronikę, do której z przyjemnością oraz dużą nutką sentymentu możemy wracać i przywoływać minione bezpowrotnie chwile. 

 

Na uwagę zasługuje bardzo solidne wykonanie książki zapisków z dzieciństwa – twarda oprawa w niestandardowym formacie, sporo większym od A4, piękne oznaczenia wewnątrz, przyjemna kolorystyka stron i ilustracji oraz wstążkowa zakładka. Wewnątrz znajdziemy sporo miejsca na zapiski oraz dodatkową przestrzeń na fotografie. Książkę otwiera karta tytułowa z miejscem na  podpis oraz część pt. „Przed moim urodzeniem” na metryczkę rodziców i drzewo genealogiczne. Notatki z lat dzieciństwa zostały podzielone od najwcześniejszych okresów rozwoju, kiedy poznawanie świata jest bardzo dynamiczne i pełne wrażeń, aż po 18. rok życia.

Książka zdecydowanie sprawdzi się jako prezent dla nowego dziecka w rodzinie. Możecie ją kupić tutaj: klik.

 Za egzemplarz dziękuję PRart Media. 

 

Sierota z Warszawy – Kelly Rimmer

 

RECENZJA

 79\2021

Sierota z Warszawy – Kelly Rimmer

Wydawnictwo: Znak horyzont
Liczba stron: 410
Premiera: 10.11.2021 r. 

Wojna nie jest dla dzieci, wojna nie jest dla nikogo. Wojna odbiera marzenia, godność i życie. Wszystkie plany schodzą na dalszy tor, a cały wysiłek skupiony zostaje w kierunku przetrwania. Kiedy dziecko traci najbliższych, cały świat przewraca się do góry nogami, a ciepło domowego ogniska bezpowrotnie utracone, musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości – przecież i tak już mocno zszarganej i pozbawionej bezpieczeństwa. Bezsilność i ból samotności nie pomagają w ponoszeniu się po stracie, jednak młodzi bohaterowie powieści Sierota z Warszawy, mają w sobie niezwykłą siłę i ducha walki, który nie pozwalana na to, by myśl o poddaniu się przerodziła się w czyn.

Akcja książki rozpoczyna się wiosną 1942 roku i prowadzona jest z perspektywy naprzemiennej narracji czternastoletniej Emilii i szesnastoletniego Romana. W obliczu wojny, gdy hierarchia potrzeb ulega przeistoczeniu, życie z dnia na dzień staje się coraz trudniejsze, nasi bohaterowie dźwigają na swoich barkach więcej obowiązków niż niejeden dorosły. Ich poświęcenie i odwaga, której nikt nie oczekuje (przecież są jeszcze dziećmi), ratuje życie niewinnych istot. Życie w warszawskim getcie i tląca się nieprzerwalnie nadzieja, pomimo pogarszających się stale warunków życia i coraz trudniejszym zdobywaniu jedzenia, uświadamia – jak mocno Ci ludzie pragnęli żyć! Jak mocno, do ostatnich sił walczyli o to, by mogli przetrwać. Nie wierzyli w okrucieństwo nazistów i nie dopuszczali do siebie faktu o masowych likwidacjach Żydów. Autorka z zadziwiającą wrażliwością pokazała jak szalenie trudną decyzją jest zaufanie i oddanie swojego dziecka w ręce obcych ludzi, by miało szansę przeżyć. Świadomość prawdopodobnie ostatnich spojrzeń na dziecko, uścisków i jego zapamiętania – trwale zapisała się w moim czytelniczym sercu i nie sposób mi wyobrazić sobie, co przeżywali jego rodzice. 

 

Sierota z Warszawy to wstrząsająca opowieść o poświęceniu, samotności i bohaterstwie.  Historia Emilii i Romana uświadamia, że nierzadko przypadkowa pomocna dłoń obcych ludzi może tak wiele w naszym życiu zmienić, może nas ocalić. Nawet kiedy jesteśmy pozbawieni sensu życia, siła przetrwania i świadomość, że komuś zależy na naszej obecności, łagodzi ból poranionego serca.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Znak.

 

Czy ryby piją wodę? – Dorota Sumińska

 

RECENZJA

 78\2021

Czy ryby piją wodę? – Dorota Sumińska

Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 128
Premiera: 10.11.2021 r. 

 

Przychodzi taki czas w życiu dziecka, kiedy zaczyna zadawać pytania „A dlaczego…?”, „A po co?”, „A jak to możliwe…?”. Częstotliwość stawiania tego typu pytań do rodziców, nie tylko świadczy o rosnącym zainteresowaniu otaczającym światem przez najmłodszych, ale również chęcią zrozumienia zachodzących w nim zjawisk. Żadnym powodem do zmartwień nie jest fakt, że rodzic nie potrafi odpowiedzieć na wszystkie pytania zadawane przez swoje pociechy. Z pomocą przychodzi nowa część serii „Dlaczego?” od Doroty Sumińskiej – lekarki weterynarii, psycholożki zwierzęcej, przyjaciółki zwierząt i ludzi. 

 

A w środku książki „Czy ryby piją wodę” znajdziemy obszerne odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania dzieci z zakresu ciekawostek ze świata zwierząt i ludzi oraz zaskakujące fakty, które pomogą lepiej zrozumieć zmieniającą się rzeczywistość. Autorka nie odpowiada od razu na zadane pytania, ale w pierwszej kolejności nawiązuje do poruszonej tematyki, a dopiero później udziela odpowiedzi. Książka kryje kilkadziesiąt pytań, pokazujących, że fascynujący świat przyrody stoi dla najmłodszych, ale też dorosłych otworem – wystarczy tylko chcieć o nim posłuchać i poznać jego tajemnice. Odniosłam wrażenie, że  dzięki obszernym odpowiedziom rośnie ciekawość i chęć poznania kolejnego pytania i kolejnego wyjaśnienia sekretu zwierząt i ludzi.

Dorota Sumińska zaserwowała bardzo obfitą porcję wiedzy z bliskiego nam otoczenia, która może stanowić punkt wyjścia do rozmów z dzieckiem. Na uwagę zasługuje również staranne wydanie książki w twardej oprawie i przystępne ilustracje obrazujące poruszone tematy, często te najdziwniejsze.

 

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.