Popularne posty

17 lis 2026

Wywiad z Katarzyną Hewą wokół powieści "Tysiąc pustynnych fotografii"

 


Aranżowane małżeństwo, życiowe decyzje zadowalające rodziny i układ, który daje wolną rękę obu zainteresowanym. W tych kilku hasłach można powiedzieć o tematyce najnowszej książce Katarzyny Hewy. Czy historia Henryka i Elżbiety jest inspirowana losami istniejących osób?

Katarzyna Hewa: Motyw aranżowanego małżeństwa jest dobrze znany z literatury, szczególnie angielskiej, chociażby z powieści Jane Austen. Natomiast Henryk i Elżbieta nie mają swoich rzeczywistych pierwowzorów. Nie inspirowałam się żadnymi konkretnymi osobami przy tworzeniu tych postaci.

Małżeństwo bez miłości w XIX wieku, nie było czymś niezwykłym. Podchodzono do niego jak do transakcji, która miała przynieść korzyść obu stronom. Nasi bohaterowie zgodzili się na zaaranżowanie małżeństwa przez rodziny, ale prawdziwe pobudki decyzji zostały owiane tajemnicą. Muszę przyznać, że zawarli zaskakujący układ. Świetny pomysł!

Katarzyna Hewa: Dziękuję bardzo! Też mi się wydaje, że ten ich mały, wewnętrzny spisek dodaje całej opowieści sporo pieprzu.

Akcja powieści Tysiąc pustynnych fotografii przenosi się z Krakowa do Algieru. Dlaczego akurat to miasto z Północnej Afryki zostało wybrane na miejsce podróży poślubnej i interesów pana młodego?

Katarzyna Hewa: Było to jedno z wielu miast na kolonialnej mapie świata, przyciągających z Europy naprawdę sporo ciekawych postaci, takich jak Isabelle Eberhardt, pojawiająca się również w mojej powieści. To właśnie dzięki odkryciu jej historii udało mi się połączyć Kraków z Algierem i losami naszych bohaterów.

Wątek fotograficzny, który pojawia się w tej historii jest szczególnie intrygujący. To czas, gdy firma Kodak dopiero rozwijała skrzydła. Fotografia ponad sto lat temu znacząco różniła się od tej współczesnej. Co pomogło Ci przy pisaniu tego wątku?

Katarzyna Hewa: Całe szczęście historia firmy Kodak, jej rozwoju oraz wprowadzania na rynek kolejnych modeli aparatów fotograficznych jest naprawdę bardzo dobrze udokumentowana w internecie. Dzięki temu dotarcie do informacji technicznych i zweryfikowanie wszelkich szczegółów nie sprawiało mi najmniejszego problemu.

Główna bohaterka powieści – Elżbieta jak na status mężatki i czasy, w których przychodzi jej żyć – stawia granice niezależności, znajduje przestrzeń na realizację pasji, ale potrafi także dosadnie wyrazić swoje zdanie. Często spotykało się podobne postawy wśród kobiet?

Katarzyna Hewa: Tak, myślę, że często. Znam wiele starszych kobiet, które zresztą same opowiadały mi o tym, jak ich matki walczyły o niezależność, nawet taką w domu. Niestety wiele z tych prób było tłumionych w zarodku, a kobiece starania o niezależność raczej kończyły się katastrofą. Ale mamy też przykład Isabelle Eberhardt, która samotnie podróżowała po Saharze, pisała pamiętniki ze spotkań z miejscowymi Berberami i generalnie prowadziła życie na własną rękę. Jest to jeden z tych dowodów na to, że można było żyć inaczej.

Elżbieta zupełnie nieoczekiwanie wchodzi w rolę opiekunki, towarzyszki córki gubernatora. Z jednej strony to dla niej wyzwanie, z drugiej krok w stronę niezależności.  Skąd pomysł na przypisanie bohaterce roli mentorki dla Claire?

Katarzyna Hewa: Potrzebowałam wydarzenia, które bardzo mocno wstrząśnie światem bohaterów. No i każdy bohater musi do czegoś dążyć i czegoś chcieć. Jeśli czegoś miałaby chcieć taka postać jak Elżbieta, to z pewnością własnych pieniędzy i możliwości uniezależnienia się od funduszy męża.

Tysiąc pustynnych fotografii przeniosło mnie w czasie i przestrzeni. To dzięki książkom podróże są tak interesujące! Możemy odkrywać nowe miejsca, ludzi i obyczaje nie wychodząc z domu. Czy Katarzyna Hewa lubi podróżować?

Katarzyna Hewa: Nie, zdecydowanie nie przepadam! Od samolotów kręci mi się w głowie, od samochodów mam mdłości i generalnie najchętniej leżałabym na sofie. Najbardziej lubię jeździć palcem po mapie i oglądać filmiki podróżnicze na YouTubie. Jakiekolwiek dalekie podróże sprawiają, że mam migrenę.


Jak wyglądała praca nad wyborem tytułu? Czy od początku wiedziałaś, że będzie on nawiązywał do fotografii?

Katarzyna Hewa: Tak, od początku wiedziałam, że będzie on związany z fotografią. Akurat tytuł przyszedł bardzo szybko i jest to również takie delikatne puszczenie oka w stronę baśni z „Tysiąca i jednej nocy”, gdyż mamy tutaj trochę tego arabskiego klimatu. Zresztą w swoich ostatnich przemyśleniach w książce Elżbieta również do tego nawiązuje. Więc akurat z tytułem nie było problemu.

W finale recenzji Tysiąc pustynnych fotografii wspomniałam, że chętnie poznam ciąg dalszy tej historii. Czy bierzesz taką opcję pod uwagę?

Katarzyna Hewa: Tak, i to bardzo mocno zastanawiam się nad drugim tomem, ale zależałoby mi na tym, aby nie był on bezpośrednią kontynuacją pierwszego i można go było czytać po prostu w oderwaniu od niego. Mimo to występowaliby w nim zarówno Elżbieta, jak i Henryk.

Zdradzisz nam swoje pisarskie plany na najbliższe miesiące?

Katarzyna Hewa: Moje plany na pisarską przyszłość to przede wszystkim poprawienie jednej ze starszych powieści i znalezienie dla niej wydawcy. Mogę jedynie powiedzieć, że jest to gatunek dość mocno oderwany od romansów historycznych, aczkolwiek z historią w tle. Mam w planach również powieści obyczajowe, historyczne, które swoim dramatyzmem będą bardziej przypominać mój debiut literacki „Kwiaty zimnej wiosny”. A więc erę lekkich romansów historycznych, takich jak „Bestia i pani Róża” czy „Tysiąc pustynnych fotografii”, myślę, że mam już za sobą. Przynajmniej na razie.

Dziękuję za rozmowę! 😊


Powieść Tysiąc pustynnych fotografii, zamówisz tutaj (klik).

Zajrzyj na stronę autorską na Facebooku i Instagramie.

Moją opinię o Tysiącu pustynnych fotografii, przeczytasz tutaj (klik).

Wywiad powstał we współpracy z Wydawnictwem Prozami. 


 


 

 

27 paź 2026

Recenzja: "Tysiąc pustynnych fotografii" – Katarzyna Hewa

 

Tysiąc pustynnych fotografii – Katarzyna Hewa

Premiera: 12.10.2026 r.

Liczba stron: 352

Wydawnictwo: Prozami

 

Lubię przenosić się w czasie i przestrzeni. A książki dają możliwość odkrywania nowych miejsc, poznawania zwyczajów i towarzyszenia bohaterom w najlepszych i trudnych momentach życia. Katarzyna Hewa w swojej powieści Tysiąc pustynnych fotografii zabrała mnie do Algieru, gdzie pośród pustynnych piasków Sahary opowiedziała zaskakującą historię Elżbiety Zabłockiej i Henryka Korzeniowskiego.

Powinnością młodej panny i kawalera jest oczywiście dobrze sytuowane małżeństwo, aranżowane według wymogów rodziny. Uczucia są tutaj zdecydowanie zbędne, a związek jest traktowany jako transakcja dla podtrzymania statusu i rodu. Główni bohaterowie postanowili wykorzystać sytuację w jakiej się znaleźli i zawrzeć układ, w efekcie którego między innymi udali się w odległą (jak na XIX wiek) podróż do Północnej Afryki.

Młoda para podczas notabene miesiąca miodowego, stawia czoła trudom i niebezpieczeństwom podróży na daleki ląd. Ich odczucia i przemyślenia poznajemy naprzemiennie z perspektywy Henryka i Elżbiety. Narracja tym bardziej fascynuje, bo małżeństwo nie należy do typowych i ma z góry przewidziany przebieg. Przyjęcie osobliwego rozwiązania pozwala obojgu żyć na swoich zasadach – odbiegających od wymagań otoczenia.

W powieści Tysiąc pustynnych fotografii zaskoczył mnie motyw fotograficzny i upodobanie Elżbiety nie tylko do obserwacji Algieru i lokalnej społeczności, ale również piękna otaczającego świata. Bohaterka jawi się jako kobieta niezależna, mająca swoje zdanie i pragnie przestrzeni na realizację swoich pasji, wyznacza własne cele. Czasy, w których przyszło jej żyć, nie pozwalają na zbyt wiele bez aprobaty męża, jednak znajduje sposób, by kroczyć własnymi ścieżkami. Na uwagę zasługuje również jej postawa zawodowa jako mentorka dla nastolatki, która łamie społeczne konwenanse. 


 

Powieść Katarzyny Hewy przepełniona jest tajemniczością, zaskakującymi momentami w podróży nowożeńców, niebezpieczeństwem i finałem, który przybiera nieoczekiwany obrót pomimo przecież wcześniejszych zapowiedzi. Nie ukrywam, że chętnie przeczytałabym ciąg dalszy tej historii. Ciekawe, co o takiej perspektywie myśli autorka. 

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Autorce i Wydawnictwu Prozami. 


 

1 paź 2026

Recenzja: "Łowcy bólu" – Bora Chung

 Łowcy bólu – Bora Chung

Premiera: 26.09.2026 r.

Liczba stron: 336

Wydawnictwo: Znak Literanova

 

W powieści Łowcy bólu ludzie pragną wolności, możliwości decydowania o swoim samopoczuciu – co przecież wydaje się czymś naturalnym. Jednak nie dla wszystkich. Potrzeba kontroli, destrukcyjny fanatyzm oraz religia, ingerują w prawa człowieka.

W tej książce koreańskiej pisarki, łączącej kryminał z thrillerem, powieścią science fiction, wchodzimy mocno w świat farmakologii i tabletek, uśmierzających ból. Uzyskujemy obraz koncernów farmaceutycznych w naszym świecie:  bezwzględnej mocy dbania o ludzki komfort i uzależnienia pacjentów od produkowanych substancji. 

 


Fabuła Łowców bólu rozgrywa się na przestrzeni kilkunastu lat i pokazuje działanie leku niosące całkowite ukojenie w bólu. Jesteśmy świadkami skrajnych zachowań: sekty, która fanatycznie stoi w obronie bólu i potrzebie cierpienia oraz naukowców, którzy znajdują lek wykluczający cierpnie z naszego życia. Jednak czy możemy decydować za kogoś i pozbawiać człowieka prawa wyboru? To pytanie stanowi punkt wyjścia do dyskusji nie tylko o istocie cierpienia, ale również o egzystencjalnych tematach tabu.


Tytuł Łowcy bólu moim zdaniem można interpretować co najmniej na dwa sposoby. Z jednej strony to koncerny farmaceutyczne, których celem jest zaopatrzenie jak największej liczby pacjentów w lek; z drugiej – tajemnicza sekta, która nie cofnie się przed niczym, by człowiek mógł cierpieć.  


Zagadka kryminalna osadzona mocno w ludzkiej psychice i lek, niosący nadzieję na poprawę jakości życia – właśnie to znajdziecie w Łowcach bólu Bory Chung.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova. 

 


 

 

 


Wywiad z Magdaleną Walą wokół powieści "W sercu wroga"

  Powieść W sercu wroga, otwiera sagę historyczną Między jeziorami. Skąd pomysł na jej napisanie i czego możemy się spodziewać sięgając p...