Aranżowane małżeństwo, życiowe decyzje zadowalające rodziny i układ, który daje wolną rękę obu zainteresowanym. W tych kilku hasłach można powiedzieć o tematyce najnowszej książce Katarzyny Hewy. Czy historia Henryka i Elżbiety jest inspirowana losami istniejących osób?
Katarzyna Hewa: Motyw aranżowanego małżeństwa jest dobrze znany z literatury, szczególnie angielskiej, chociażby z powieści Jane Austen. Natomiast Henryk i Elżbieta nie mają swoich rzeczywistych pierwowzorów. Nie inspirowałam się żadnymi konkretnymi osobami przy tworzeniu tych postaci.
Małżeństwo bez miłości w XIX wieku, nie było czymś niezwykłym. Podchodzono do niego jak do transakcji, która miała przynieść korzyść obu stronom. Nasi bohaterowie zgodzili się na zaaranżowanie małżeństwa przez rodziny, ale prawdziwe pobudki decyzji zostały owiane tajemnicą. Muszę przyznać, że zawarli zaskakujący układ. Świetny pomysł!
Katarzyna Hewa: Dziękuję bardzo! Też mi się wydaje, że ten ich mały, wewnętrzny spisek dodaje całej opowieści sporo pieprzu.
Akcja powieści Tysiąc pustynnych fotografii przenosi się z Krakowa do Algieru. Dlaczego akurat to miasto z Północnej Afryki zostało wybrane na miejsce podróży poślubnej i interesów pana młodego?
Katarzyna Hewa: Było to jedno z wielu miast na kolonialnej mapie świata, przyciągających z Europy naprawdę sporo ciekawych postaci, takich jak Isabelle Eberhardt, pojawiająca się również w mojej powieści. To właśnie dzięki odkryciu jej historii udało mi się połączyć Kraków z Algierem i losami naszych bohaterów.
Wątek fotograficzny, który pojawia się w tej historii jest szczególnie intrygujący. To czas, gdy firma Kodak dopiero rozwijała skrzydła. Fotografia ponad sto lat temu znacząco różniła się od tej współczesnej. Co pomogło Ci przy pisaniu tego wątku?
Katarzyna Hewa: Całe szczęście historia firmy Kodak, jej rozwoju oraz wprowadzania na rynek kolejnych modeli aparatów fotograficznych jest naprawdę bardzo dobrze udokumentowana w internecie. Dzięki temu dotarcie do informacji technicznych i zweryfikowanie wszelkich szczegółów nie sprawiało mi najmniejszego problemu.
Główna bohaterka powieści – Elżbieta jak na status mężatki i czasy, w których przychodzi jej żyć – stawia granice niezależności, znajduje przestrzeń na realizację pasji, ale potrafi także dosadnie wyrazić swoje zdanie. Często spotykało się podobne postawy wśród kobiet?
Katarzyna Hewa: Tak, myślę, że często. Znam wiele starszych kobiet, które zresztą same opowiadały mi o tym, jak ich matki walczyły o niezależność, nawet taką w domu. Niestety wiele z tych prób było tłumionych w zarodku, a kobiece starania o niezależność raczej kończyły się katastrofą. Ale mamy też przykład Isabelle Eberhardt, która samotnie podróżowała po Saharze, pisała pamiętniki ze spotkań z miejscowymi Berberami i generalnie prowadziła życie na własną rękę. Jest to jeden z tych dowodów na to, że można było żyć inaczej.
Elżbieta zupełnie nieoczekiwanie wchodzi w rolę opiekunki, towarzyszki córki gubernatora. Z jednej strony to dla niej wyzwanie, z drugiej krok w stronę niezależności. Skąd pomysł na przypisanie bohaterce roli mentorki dla Claire?
Katarzyna Hewa: Potrzebowałam wydarzenia, które bardzo mocno wstrząśnie światem bohaterów. No i każdy bohater musi do czegoś dążyć i czegoś chcieć. Jeśli czegoś miałaby chcieć taka postać jak Elżbieta, to z pewnością własnych pieniędzy i możliwości uniezależnienia się od funduszy męża.
Tysiąc pustynnych fotografii przeniosło mnie w czasie i przestrzeni. To dzięki książkom podróże są tak interesujące! Możemy odkrywać nowe miejsca, ludzi i obyczaje nie wychodząc z domu. Czy Katarzyna Hewa lubi podróżować?
Katarzyna Hewa: Nie, zdecydowanie nie przepadam! Od samolotów kręci mi się w głowie, od samochodów mam mdłości i generalnie najchętniej leżałabym na sofie. Najbardziej lubię jeździć palcem po mapie i oglądać filmiki podróżnicze na YouTubie. Jakiekolwiek dalekie podróże sprawiają, że mam migrenę.
Jak wyglądała praca nad wyborem tytułu? Czy od początku wiedziałaś, że będzie on nawiązywał do fotografii?
Katarzyna Hewa: Tak, od początku wiedziałam, że będzie on związany z fotografią. Akurat tytuł przyszedł bardzo szybko i jest to również takie delikatne puszczenie oka w stronę baśni z „Tysiąca i jednej nocy”, gdyż mamy tutaj trochę tego arabskiego klimatu. Zresztą w swoich ostatnich przemyśleniach w książce Elżbieta również do tego nawiązuje. Więc akurat z tytułem nie było problemu.
W finale recenzji Tysiąc pustynnych fotografii wspomniałam, że chętnie poznam ciąg dalszy tej historii. Czy bierzesz taką opcję pod uwagę?
Katarzyna Hewa: Tak, i to bardzo mocno zastanawiam się nad drugim tomem, ale zależałoby mi na tym, aby nie był on bezpośrednią kontynuacją pierwszego i można go było czytać po prostu w oderwaniu od niego. Mimo to występowaliby w nim zarówno Elżbieta, jak i Henryk.
Zdradzisz nam swoje pisarskie plany na najbliższe miesiące?
Katarzyna Hewa: Moje plany na pisarską przyszłość to przede wszystkim poprawienie jednej ze starszych powieści i znalezienie dla niej wydawcy. Mogę jedynie powiedzieć, że jest to gatunek dość mocno oderwany od romansów historycznych, aczkolwiek z historią w tle. Mam w planach również powieści obyczajowe, historyczne, które swoim dramatyzmem będą bardziej przypominać mój debiut literacki „Kwiaty zimnej wiosny”. A więc erę lekkich romansów historycznych, takich jak „Bestia i pani Róża” czy „Tysiąc pustynnych fotografii”, myślę, że mam już za sobą. Przynajmniej na razie.
Dziękuję za rozmowę! 😊
Powieść Tysiąc pustynnych fotografii, zamówisz tutaj (klik).
Zajrzyj na stronę autorską na Facebooku i Instagramie.
Moją opinię o Tysiącu pustynnych fotografii, przeczytasz tutaj (klik).
Wywiad powstał we współpracy z Wydawnictwem Prozami.
%20inno%C5%9B%C4%87%20wymaga%20od%20nas%20wra%C5%BCliwo%C5%9Bci%20i%20empatii%20_..jpg)





.png)





.png)

